رباعی شمارهٔ ۱۸۳۷

در این ابیات، شاعر به توصیف زیبایی شب و تأثیر آن بر احساساتش می‌پردازد. او انتظار دارد که شب با زیبایی‌هایش، لحظه‌ای طرب‌آور و دلنشین را به او هدیه دهد. همچنین، زلف شب را به گره‌هایی تشبیه می‌کند که با شروع صبح باز می‌شوند و چشمان محبوبش را به عنوان نمادی از زیبایی و بی‌همتایی می‌بیند.