رباعی شمارهٔ ۱۸۳۶

این شعر به توصیف حالتی از انسان‌ها می‌پردازد که در هنگام درد و رنج دیگران کمک می‌کنند، اما زمانی که خودشان در درد و رنج هستند، منتظر درمان و بهبود می‌مانند. شاعر به نوعی از صبر و انتظار برای بهبود اشاره می‌کند و به قدرت درمانی که ممکن است از بیرون برسد، اشاره دارد. در واقع، این شعر به تضاد میان کمک به دیگران و نیاز به کمک برای خود شخص می‌پردازد.