رباعی شمارهٔ ۱۸۳۵

این شعر به مفهوم عدم وجود و زندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر از عدم چیزی بگیری، مانند لقمه‌ای که از ناچیزی گرفته می‌شود، به تو نعمت‌های زیادی خواهد رسید. اما در دنیای حقیقی، جایی که دکان و حلوایی وجود ندارد، این نعمت‌ها واقعی نیستند و تنها در خیال هستند. به طور کلی، شعر درباره زندگی، نبودن و ناپایداری نعمت‌هاست.