رباعی شمارهٔ ۱۸۳۴

این شعر به نوعی به ارتباط بین عمل و نتیجه اشاره دارد. اگر به دنبال رسیدن به یک هدف خوب (مثل گل) هستیم، باید تلاش کنیم و شاید زمان‌هایی دشوار (مثل خار) را تجربه کنیم. همچنین نشان می‌دهد که هر عمل اثر خود را دارد و در دنیا هر کاری که انجام دهیم، نتیجه‌اش را خواهیم دید. به عبارت دیگر، هرچه بکاریم، همان را برداشت می‌کنیم.