رباعی شمارهٔ ۱۸۳۱

این شعر دربارهٔ دلدادگی و احساساتی است که از دیدن چشمان معشوق به وجود می‌آید. شاعر به خماری و تنهایی اشاره می‌کند و می‌پرسد که چرا با وجود عشق و محبت، معشوق به او می‌نوشاند، اما خود از نوشیدن شراب و عشق دوری می‌کند. احساس ناامیدی و حسرت در این ابیات به خوبی مشهود است.