رباعی شمارهٔ ۱۸۲۸

این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و سرگردانی می‌پردازد. شاعر از عشق و شور و شوقی که دارد سخن می‌گوید و بیان می‌کند که روحش از عشق زنده و پرانرژی شده است. او همچنین از وضعیت آواره‌گی و عدم ثبات در زندگی‌اش صحبت می‌کند، که هر روز در یک مکان و هر شب در جایی دیگر می‌گذرد. این احساس عدم آرامش به خاطر عشق مشهود است.