رباعی شمارهٔ ۱۸۲۵

این اشعار به این موضوع اشاره دارند که اگر کسی در راه محبت و صدق قدم بگذارد، باید تمام وجود خود را فدای آن کند. همچنین بیان می‌کند که اگر در این مسیر دچار تردید و کاستی باشد، بهتر است از خود مراقبت کند، چرا که هیچ کس به خاطر تنگ‌نظری به حقیقت دست نمی‌یابد. در نهایت نشان می‌دهد که اگر کسی به دنبال حقیقت باشد، نباید در موانع و سختی‌ها تسلیم شود.