رباعی شمارهٔ ۱۸۲۳

شاعر در این شعر از بیزاری خود از جدایی و دوری از معشوق می‌گوید و تأکید می‌کند که نمی‌تواند به کسی جز او علاقمند شود. او در باغ محبت و وصال، زیبایی‌ها را می‌بیند اما به خاطر عشقش نسبت به معشوق، از خارها و زشتی‌ها هم احساس سرگشتگی می‌کند.