رباعی شمارهٔ ۱۸۲۲

در این شعر، گوینده از وضعیت خود و دیگری صحبت می‌کند. او می‌گوید که در حالی که دیگری به خوشی و سرخوشی رسیده است، او خود همچنان در حال گرسنگی و نیاز است. او همچنین اشاره می‌کند که تغییرات طبیعی و شرایط زندگی مانند آب و سنگ همواره در حال تغییرند و هر چیزی را به سمت پستی و بلندی می‌برد. این شعر به نوعی به مقایسه میان حالت‌های انسانی و روندهای طبیعی می‌پردازد.