غزل شمارهٔ ۵۰۴

برداشت: برخیز و آماده باش، زیرا امروز دنیا متعلق به ماست، روح و جهان همچون ساقی و مهمان در کنار ماست.

برداشت: در دل و در چشم ما، جاذبه و شکوه سلیمان وجود دارد، حتی اگر در دل و دیده ما دیو و پری باشند.

برداشت: رستم و هزاران نفر مانند او تحت کنترل و بازیچه دستان ما هستند.

برداشت: مصر برای من کافی نیست، این افتخار که شاهزاده‌ای چون یوسف از سرزمین کنعان در آنجا باشد.

برداشت: بپا خیز که امروز به خاطر لطف و بخشش، جان و جهان تحت فرمان ماست.

برداشت: زهره و ماه نشانه‌ی خوشحالی ما هستند، و بلبل سرمست در باغ ما نماد زندگی و شادابی است.

برداشت: رزق و روزی به طور مکرر مانند کیسه‌ای از خوشبختی برای ما فراهم شده است.

برداشت: سلطان ما که به ما شادی و لذت می‌بخشد، همانی است که دوست زیبای ما مانند پری است و با صدای دلنوازش ما را مسحور می‌کند.

برداشت: این فردی که امروز در میدان حاضر است، یکی از نامورترین و برجسته‌ترین افراد است که مانند جواهری در دور و بر ما می‌درخشد.

برداشت: آن موجودی که ما را به زندگی و وجود زنده می‌کند، در دل و جان ما در حال تلاطم و افسردگی است.

برداشت: چه کسی در آن گوشه‌ی دل به عشق او نشسته است که آن مقام زیبا، بهشت ماست؟

برداشت: خازن رضوان که ماه بهشت است، در حال لذت بردن از رضایت دل رضوان است.

برداشت: او با شادی و سرور خود را در دل ما پنهان کرده است و همانند نمکی است که به زندگی ما طعم می‌دهد و در ظرف وجود ما جای دارد.

برداشت: او در کنار نشسته و جهان تحت تاثیر اوست. او مانند خضر است و چشمه حیات ما محسوب می‌شود.

برداشت: ما به گونه‌ای در زندگی حاضر و مشهود هستیم که مثل نمک در غذا و جان در بدن، از همه چیز دیگر نمایان‌تر و در عین حال پنهان‌تر هستیم.

برداشت: هیچ نماینده‌ای وجود ندارد و خود اوست که همه چیز را شامل می‌شود. ما همه نیز جزئی از او هستیم.

برداشت: زیاد در مورد استدلال و دلیل صحبت نکن، زیرا عشق خود به تنهایی می‌تواند دلیل و برهان ما باشد حتی در یک حرکت ساده.