رباعی شمارهٔ ۱۸۱۸

در این شعر، شاعر به دلیل حالت خماری و دل‌تنگی خود، عشق را مقصر نمی‌داند و از ساقی می‌خواهد که او را از دلداری و محبت محروم نکند. شاعر تاکید دارد که اگر کسی حال خوبی ندارد، بهتر است از خود و رفتارش گله کند.