رباعی شمارهٔ ۱۸۱۷

برداشت: تا زمانی که طعم خوش مستی را تجربه نکنی، نمی‌توانی به حقیقت روح و جان بکاری.

برداشت: اگر در غم عشق معشوق مانند آتش و آب از خودت مایه نگذاری و تلاش نکنی، به حقیقت وجودی و بهره‌مندی از زندگی نخواهی رسید.