رباعی شمارهٔ ۱۸۱۶

شاعر در این ابیات به عشق و زیبایی معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که برای عاشق شدن به زیبایی معشوق نیاز است و باید هر لحظه خود را فدای آن کند. همچنین، نشان می‌دهد که در آتش عشق، سختی‌هایی وجود دارد که فرد می‌تواند از آن‌ها درس بگیرد و در نهایت به اوج کمال برسد.