رباعی شمارهٔ ۱۸۱۵

برداشت: تا زمانی که در طلب و خواستار بدست آوردن گوهر کانی هستی تو خود مانند آن گوهر کانی ارزشمند خواهی شد، و همچنین هنگامی که در جستجو و بدست آوردن لقمه ی نانی هستی تا شکمت را پرکنی، ارزش تو نیز‌به اندازه همان نان است.

برداشت: اگر به این حقیقت و رمزی که نهفته شده بنگری، متوجه خواهی شد که هرچیز که در جستجوی آنی [آن هستی]، آنی. [جناس تام/ تو خود آن هستی و می باشی (حقیقت درون تو نهفته شده است)]