تا چند ز جان مستمند اندیشی
تا کی ز جهان پرگزند اندیشی
دربارهٔ این سروده
این رباعی درباره جاودانگی روح و هستی انسان است و شاعر میگوید از مرگ و از رفتن دنیای پر بلا نهراسید زیرا مرگ، گرفتن یک تکه چیز بیارزش و بد از آدمیاست.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
آنچه از تو ستد همین کالبد است
یک مزبله گو مباش چند اندیشی