غزل شمارهٔ ۵۰۳

برداشت: چرا مگس‌ها بر روی شیرینی جمع شده‌اند؟ چرا هیچ‌کس به عیب و نکته‌های مگس‌ها توجه نمی‌کند؟

برداشت: هیچ نظری درباره چهره او درست نیست، جز نظری که از ابتدا و از عالم ازل سرچشمه گرفته باشد.

برداشت: ای شاه، با زیبایی و دلربایی‌ات به اسبی خسته جان تازه‌ای ببخش و به آن جلوه‌ای از خود بده، زیرا این چهره زیبا و دلنشین متعلق به من است.

برداشت: اگر تو بخواهی با ناز و فریب و بی‌رحمی رفتار کنی، باز هم این برایت موجه است.

برداشت: اگر سنگ از تو بیفتد، ارزشش مانند گوهر است؛ چرا که اگر تو بدرفتاری کنی، به مراتب بدتر از صد وفا خواهد بود.

برداشت: کسی که با دید تیره و منفی به دنیا نگاه می‌کند، وقتی دو نقش از لباس درد را ببیند، فریاد می‌زند که این زیبایی نیست.

برداشت: هر فکری که به ذهن می‌رسد، در واقع تصوراتی از عشق را ایجاد می‌کند و برای هر عاشق، خیال و رویاهایش منحصر به فرد و جداست.

برداشت: کعبه، که مورد پرستش سنگ‌پرستان قرار دارد، زمانی که به ما روی آورده، توجه کن که آن محل قبله خداوند است.

برداشت: کسی که در این مکان نیازمندی را مشاهده کند، در نظرش هیچ‌کس جز سنجر و سلطان به عنوان گدایان به نظر نمی‌آید.

برداشت: جز به تبریز، هیچ جا شمس دین به آرامش نرسید و نه خوابید و نه برخاست.