رباعی شمارهٔ ۱۸۱۱

در این ابیات شاعر به مقوله عشق و رابطه عاشقانه می‌پردازد. او اشاره می‌کند که معشوق دائماً در حال رفتن به سفر است و این موضوع روح و حالت او را به هم می‌ریزد. شاعر خود را مانند شکار می‌بیند که در چنگال شیر (معشوق) است و احساس می‌کند که دلش را می‌خورد و به طور کلی معشوق قصد دارد او را به طور عمیق‌تری تحت تأثیر قرار دهد.