رباعی شمارهٔ ۱۸۰۹

این شعر به زیبایی و ویژگی‌های خاص محبوبی اشاره دارد. شاعر از معشوق خود می‌خواهد که پیش او بیاید و بر چشمش بنشیند، زیرا او دارای نوری خاص است. همچنین به خوش شانسی و زیبایی او اشاره می‌کند و او را با داود که زبوری دارد، مقایسه می‌کند. در کل، شعر حس عاشقانه و تقدیس محبوب را منتقل می‌کند.