غزل شمارهٔ ۵۰۲

برداشت: زندگی بدون تو شاد نیست. چه کسی در این دنیا هست که بنده‌ات باشد و جانش را برای تو ندهد؟

برداشت: ای تو که در دل ما چون جان در بدن هستی، هرچند که پنهان به نظر می‌رسی، اما وجودت آشکار است.

برداشت: هر جا که دستت را بگذاری، جانت است و گذاشتن دست بر جان، کار آسانی نیست.

برداشت: وقتی جان انسان پاک و بی‌آلایش شود، تنها چیزی که می‌تواند آن را نشان دهد، آینه‌ای از عشق و زیبایی محبوب است.

برداشت: در این لحظه، خورشید و ماه گرد هم آمده‌اند و وضعیتی خیال‌انگیز و دلنشین به وجود آورده‌اند.

برداشت: مستی و خوشحالی من زیاد شده و نگرانم که این حرف‌ها به خوبی بیان نشوند.

برداشت: دستت را بر دهان من نگذار تا زمانی که من چیزی را نگفته‌ام، زیرا هنگامی که چیزی گفته شود دیگر آن وجود ندارد.