رباعی شمارهٔ ۱۷۹۹

شاعر در این ابیات به زیبایی شب و خنکای مهتاب اشاره می‌کند. او می‌گوید که خُرد (یا عقل) در خواب است و بر چهره‌اش آب می‌زند. همچنین، به وعده آرامشی شبیه به خواب خرگوشی اشاره می‌کند و از درد فراق و جدایی می‌گوید که به مانند تیزی یک شمشیر به خوابش ضربه می‌زند.