رباعی شمارهٔ ۱۷۹۸

این ابیات از شاعر به دعوت و تشویق اشاره دارد که فردی را به نزد محبوب و دوست خوب خود بفرستد. شاعر به شنونده می‌گوید که از وضعیت کنونی خود رهایی یابد و به جمع محبوب بشتابد. اگر از یک در بسته شود، از در دیگری وارد شود تا به عشق و دوستی برسد.