رباعی شمارهٔ ۱۷۹۶

این شعر به این مفهوم اشاره دارد که اگر فردی بدی کند، نباید انتظار خوبی داشته باشد. حتی اگر خداوند مهربان و رحیم باشد، باز هم نتیجه اعمال انسان را نمی‌توان تغییر داد. مانند این است که اگر دانه جو بکاریم، نمی‌توانیم انتظار برداشت گندم داشته باشیم.