رباعی شمارهٔ ۱۷۹۱

این شعر به بیان عمیق روابط انسانی و وابستگی‌ها می‌پردازد. شاعر می‌گوید اگر با دیگران هستی اما از من دوری، انگار که هیچ نیستی. و اگر تنها هستی اما با منی، مانند همه هستی. در آخر به این نکته تأکید می‌کند که خودت را به چیزهای دیگر وابسته نکن و به جای آن، خودت را کامل و مستقل بشناس. در واقع، ارزش درونی و حضور واقعی انسان را یادآوری می‌کند.