رباعی شمارهٔ ۱۷۹۰

شاعر در این ابیات از مراقبت و پرورش نهالی که خود کشتیم سخن می‌گوید. اگر به آن آب دهیم، رشد می‌کند و اگر آن را پایین بیاوریم، ما را زیر پاهای ملامت‌گران قرار می‌دهد. او همچنین به خاک بودن خود اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند فلکی است که با محبت و لطف دیگری به او بال و پر داده شده است.