رباعی شمارهٔ ۱۷۸۹

این شعر به دعوت به ورود به باغی می‌پردازد که در آن با گل و زیبایی‌ها مواجه هستیم، اگرچه ممکن است خارهایی هم وجود داشته باشد. شاعر پیشنهاد می‌کند که اگر در میان دیگران نیستی، به هم‌فکری و تعامل بپرداز. همچنین، بیان می‌شود که اگر در زندگی خود خطراتی وجود ندارد، نباید به فکر زهر و سموم باشی. در نهایت، خواندن این شعر را مانند نقش‌های دیواری می‌داند که چیزی فراتر از ظاهر را به تصویر می‌کشد.