رباعی شمارهٔ ۱۷۸۸

در این شعر، شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند که تازه به جمع آمده و با لبخند و زیبایی خود دل‌ها را می‌برد. او از معشوق می‌گوید که در گذشته دلمان را شاد کرده است، اما اکنون به نظر می‌رسد که او با نیتی خاص و جدی‌تر به ملاقات آمده است. در واقع، شاعر حس می‌کند که بازگشت معشوق به نوعی تهدید و دلهره برای اوست.