با قلاشان چو رد نهادی پائی
در عشق چو پخت جان تو سودائی
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به زیبایی عشق و درد ناشی از آن اشاره میکند. او به این نکته میپردازد که در پی عشق، نباید از مشکلات فرار کرد و باید در لحظه حاضر باقی ماند، زیرا در نهایت نمیتوان به جایی دیگر پناه برد. عشق موجب میشود که جان انسان به شدت تحت تأثیر قرار گیرد و جاودانه بماند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
رنجه مشو و به هیچ جائی مگریز
میدان که از این سپس نگنجی جائی