رباعی شمارهٔ ۱۷۸۳

این ابیات به نقد و انتقاد از انسان‌ها می‌پردازد که چگونه با ظواهر و نمادهای مذهبی خود را فریب می‌دهند. در بیت اول، به تصویر نمادین زردشت اشاره شده که به اندازهٔ خر از آن بهره‌ای نمی‌برند. در بیت دوم، اگر کسی زشتی‌های خود را در آینه ببیند، به جای پذیرش آن، با خشم به آینه حمله می‌کند. این شعر نشان‌دهندهٔ عدم پذیرش واقعیت و خودآگاهی است.