رباعی شمارهٔ ۱۷۸۲

در این شعر، شاعر به رابطه‌ی انسانی و دنیای زیبا اشاره می‌کند و از زهره و ماه به عنوان نمادهای زیبایی و عشق یاد می‌کند. او به این نکته اشاره دارد که اگر در زندگی خود به دنبال زیبایی باشیم و تلاش کنیم، ممکن است با مشکلاتی مواجه شویم. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که بهتر است در مواجهه با سختی‌ها تلاشی معقول داشته باشیم تا به راحتی آن‌ها را پشت سر بگذاریم. به عبارتی، بهتر است به جای خراب کردن، سعی کنیم مشکلات را حل کنیم.