رباعی شمارهٔ ۱۷۷۸

این ابیات به معنی این است که اگر با افراد نادان و بی‌خبر همراه شوی، تنها ضرر می‌کنی و به بی‌راهه می‌روی. اما اگر با افراد هوشیار و آگاه دوستی کنی، به رشد و کمال می‌رسی. همچنین اشاره می‌کند که مانند زر در کوره، اگر از امتحانات و سختی‌ها عبور کنی و به نتیجه نرسی، دچار ناامیدی خواهی شد.