رباعی شمارهٔ ۱۷۷۷

این جمله به این معناست که راهی که فکر می‌کنی به وصال و حقیقت می‌رسد، واقعی نیست. این دنیا و زندگی که رها کرده‌ای، آن چیزی نیست که تصور کرده‌ای. چشمه حیات که خضر (شخصیت افسانه‌ای) از آن نوشید، در مسیر تو وجود دارد، اما تو از آن غافلی و آن را نادیده گرفته‌ای.