ای خورشیدی که چهره افروختهای
از پرتو آن کمال آموختهای
دربارهٔ این سروده
این شعر به ستایش خورشید پرداخته و ویژگیهای آن را توصیف میکند. شاعر از تابش و روشنی خورشید سخن میگوید و نشان میدهد که این نور، اصالت و کمال را انتقال میدهد. همچنین به مقایسه با ستارگان دیگر پرداخته و اشاره میکند که خورشید بهطور خاص، درخشانتر و بیشتر سوخته است، به معنای اینکه درخشش و اثرگذاری بیشتری دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از جملهٔ اختران که افروختهای
تو بیشتری که بیشتر سوختهای