رباعی شمارهٔ ۱۷۷۳

این شعر به فردی خطاب می‌کند که محبت و لطف او را تجربه کرده است. شاعر از او می‌خواهد که بهانه‌ای برای دوری یا بی‌محلی آورده است. او بیان می‌کند که اگر با همه انسان‌ها به این شکل عشق ورزیده باشد، پس ارزش و قیمت دوستی واقعی را درک نکرده است. در کل، شاعر بر اهمیت و عمق واقعی عشق و دوستی تأکید می‌کند.