رباعی شمارهٔ ۱۷۷۲

در این شعر، شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند که حضور او مانند آتش است و باعث سوزش و درد در دل او شده است. او از معشوق می‌خواهد که چرا اینگونه دلش را می‌سوزاند و خطاب به او می‌گوید که این رفتار را از تو یاد نگرفته‌ام. شاعر در واقع احساس رنج و دلتنگی خود را بیان می‌کند و از معشوق می‌خواهد که درک کند چگونه سوزش عشق او را آزار می‌دهد.