رباعی شمارهٔ ۱۷۷۱

در این شعر، شاعر با نگاهی به زندگی و بازی‌های آن، به معشوق خود اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که در این مجلس که سرشار از زندگی و شادی است، حاضر شود و خود را ناراحت نکند. او به یاد زیبایی‌های سوسن و سرو اشاره می‌کند و بیان می‌کند که بنده غم و اندوه شده است چون معشوق به مقام و جایگاهی دست یافته و از این رو در اندوه به سر می‌برد.