ای آنکه تو جان بنده را جان شدهای
در ظلمت کفر شمع ایمان شدهای
دربارهٔ این سروده
این شعر به عشق و ارتباط عمیق با معشوق اشاره دارد. شاعر به معشوق خود میگوید که تو جان و روح من شدهای و در تاریکی کفر، نور ایمان من هستی. همچنین، تو در دل من به صورت ترانهای زیبا و در ذهن من به مانند بادهای رقصان جلوهگری میکنی. این احساسات نشاندهندهی عمیقترین نوع عشق و معنویت است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
اندر دل من ترانهگویان شدهای
واندر سر من چو باده رقصان شدهای