رباعی شمارهٔ ۱۷۶۸

در این شعر، شاعر به تعریف و ستایش محبوب خود می‌پردازد. او می‌گوید که محبوبش به مانند یک باغ پر از شادی و نشاط است و وجود او به زندگی‌اش رنگ می‌بخشد. شاعر در نظر دارد که در هر دو جنبه ظاهری و باطنی محبوبش، هیچ کس دیگری را نمی‌تواند مشابه او بیابد و او تنها و بی‌نظیر است.