رباعی شمارهٔ ۱۷۶۷

این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و وابستگی به محبوب است. شاعر از دوری محبوب خود ناله می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز جز شادی و نور او برایش اهمیت ندارد. او به این نکته اشاره می‌کند که اگرچه زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی از وجود محبوبش نشأت می‌گیرد، اما در این حالتی که او دور است، هیچ لذتی برایش معنا ندارد.