رباعی شمارهٔ ۱۷۶۶

این شعر درباره احساسی عمیق و عاشقانه است. شاعر به فردی که به دلش نشسته و او را دچار مستی و شوق کرده، اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که این عشق، گرچه ممکن است دردناک باشد، اما ارزش آن را دارد و نمی‌تواند به راحتی از آن دل بکند؛ زیرا این عشق به سختی به دست آمده است.