رباعی شمارهٔ ۱۷۶۵

در این اشعار، شاعر دعوت به ملاقات کرده است و از زیبایی و آراستگی معشوق سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که زیبایی معشوق به‌گونه‌ای است که گویی از میان زیبایی‌ها ظاهر شده و به اوج خود رسیده است. شاعر از معشوق می‌خواهد که مانند ماه بر آسمان بتابد و به باغ بیاید، جایی که زیبایی و طراوت وجود دارد.