رباعی شمارهٔ ۱۷۶۳

در این ابیات شاعر به بیان اهمیت عشق و محبت می‌پردازد. او می‌گوید که اگر هیزم (نماد انسان) خشک باشد و از آتش دلسوزی بهره‌مند نشود، هیچ‌گاه شعله‌ور نخواهد شد. همچنین اشاره می‌کند که برای رسیدن به عشق واقعی، باید از دل و احساسات خود استفاده کنیم و عشق را از جان خود بیاموزیم. در واقع، پیام اصلی این است که عشق و دلسوزی کلید برای تبدیل زندگی خشک و بی‌روح به زندگی پر از احساس و شور است.