رباعی شمارهٔ ۱۷۵۷

این شعر به موضوع گذر زمان و تغییرات احساسی اشاره دارد. شاعر به زیبایی‌های طبیعت و لحظات شیرین زندگی اشاره می‌کند که به مرور زمان از بین می‌روند. همچنین از پیامدهای این تغییرات و همین‌طور از عدم ثبات در احساسات سخن گفته است. در نهایت، این احساسات و خیالات به نوعی در پی آرامش و ثبات هستند که هنوز محقق نشده است.