رباعی شمارهٔ ۱۷۵۶

در این شعر، شاعر به موسی اشاره می‌کند که او به کوه سینا رفته و از دنیای ظاهری و باطنی ما دور شده است. شاعر می‌گوید که موسی تحت تأثیر تجربیات معنوی قرار نگرفته و از آن گرما و حالتی که در آنجا دارد سرد نشده است. این نشان می‌دهد که موسی همچنان به حرارت و انرژی معنوی خود متصل است و نمی‌تواند از آن جدا شود.