رباعی شمارهٔ ۱۷۵۵

در این بیت، شاعر به زیبایی و درخشانی ماه اشاره می‌کند که پس از ظهور و روشنایی، شروع به حرکت در آسمان می‌کند. اما زمانی که متوجه می‌شود که در کنار جان انسان قرار گرفته، به طور ناگهانی ناپدید می‌شود.