غزل شمارهٔ ۴۹۷

برداشت: زاهدان و عارفان از هر سو و از هر جهتی به دنبال شراب و خوشی هستند و در هر گوشه و کناری می‌گردند تا باده را پیدا کنند.

برداشت: در دل صوفی عشق و محبت است و در راه او، جان آدمی مانند شراب صوفیان است که از خمره‌ی خداوند می‌ریزد.

برداشت: ساقی با سر خم را باز کرد و گفت: هر کسی که عاشق ماست، بیاید و از ما خوشحالی کند.

برداشت: این نوع شراب و این نوع مستی در تمام مذهب‌ها مجاز و جایز است.

برداشت: در این مجلس، اگر اشتباهی کرده‌ای، بهتر است از توبه کردن دست برداری، زیرا در چنین جایی با توبه کردن، بیش از حد از خطاهایت عقب‌نشینی کرده‌ای.

برداشت: وقتی تو در کار خود موفق می‌شوی و به هدف می‌رسی، دیگران را نیز به سمت موفقیت و تلاش دعوت کن، زیرا امروز، روزی است که باید تلاش کرد و از فرصت‌ها بهره برد.

برداشت: اگر مردم تو را از دید خود انداخته‌اند، کسانی که عاشق تو هستند همچنان در دل خود تو را دارند.

برداشت: اگر آب روی پایین برود، کمتر غمگین باش، زیرا جای عاشق فراتر از آب و هواست.

برداشت: اگر دوستان نزدیک ما در دریا غرق شده باشند، آن غریق نیز با دریا آشنا است.