رباعی شمارهٔ ۱۷۴۹

در این بیت، شاعر به قاصدی خطاب می‌کند و می‌گوید که حضور او برایش ارزشمندتر از جانش است. او اشاره می‌کند که جانش چه اهمیتی دارد اگر در این جهان بی‌کس است. شاعر از قاصد می‌خواهد که برایش از معشوقی بگوید که او را به شدت ارزشمند می‌داند.