رباعی شمارهٔ ۱۷۴۸

این شعر درباره عشق و احساسات پیچیده آن صحبت می‌کند. عشق به عنوان یک حس گیج‌کننده و شگفت‌انگیز توصیف شده که انسان را به سرگردانی می‌کشاند. شاعر از حال دل خود می‌گوید و به طرف مقابل اشاره می‌کند که او بهتر از خود شاعر از وضعیت او آگاه است. در واقع، شاعر از درد و رنجی که عشق به او می‌دهد، سخن می‌گوید و حس ناامیدی را بروز می‌دهد.