رباعی شمارهٔ ۱۷۴۷

در این ابیات، شاعر به افرادی که به دنبال دنیا و نعمت‌های ظاهری هستند، هشدار می‌دهد و آن‌ها را به مزدوری تشبیه می‌کند. او عاشقان بهشت را نیز به خاطر دوری از حقیقت واقعی سرزنش می‌کند. در نهایت، اشاره می‌کند که کسانی که از غم‌های واقعی بی‌خبرند و به شادی‌های ظاهری دلخوشند، در حقیقت از درک حقیقت و عمیق‌ترین لذایذ زندگی باز مانده‌اند.