غزل شمارهٔ ۴۹۶

برداشت: ای لذت، تو همچون دریا هستی که منبع آب حیات هستی و ذات تو مانند دیگر ویژگی‌هاست.

برداشت: آه، چه گفتم! کجاست و تا کجا باید بروم تا وصفی درخور و لایق وجود تو پیدا کنم؟

برداشت: هر کسی که در عشق تو غرق شود، به حالت بی‌خیالی و سرخوشی به زندگی و عدم وجود اهمیت می‌دهد.

برداشت: اگر شکری که در دل توست، به نبات نمایان شود، آنگاه از شرق تا غرب جهان شیرین خواهد شد.

برداشت: جان من به عشق معشوق نگاهی کرد که شبیه سنگی سرخ است و مانند خون خود گفت که به من نزدیک شو.

برداشت: جان را سرشار از زندگی کنید و از بالای سر تا پایین بدن، شعله‌ای از عشق و شوق بسوزانید.

برداشت: جان مست شده است به گونه‌ای که دیگر خود را نمی‌شناسد و این حالتی است که فقط در اثر شراب نیست، بلکه از عبادت و انجام کارهای نیک نیز می‌تواند حاصل شود.

برداشت: پیامی از آسمان رسید که به تو بشارت می‌دهد که نور رحمت و لطف من از تو دور شد.

برداشت: خبر خوبی درباره بخششی وجود دارد که نمی‌توان آن را در مدت دویست سال از اشک و غم و اندوه به دست آورد.

برداشت: هر یک از قطره‌های جام او می‌تواند باعث زنده شدن مردگان شود، حتی اگر آن‌ها پیر و سالخورده باشند.

برداشت: اگر از عشق معشوق خود بو و نشانه‌ای داشتی، هرگز نمی‌توانستی به این حال و روز دچار شوی.

برداشت: وقتی مست عشق او شدی، دیگر نمی‌دانی که چگونه باید در نماز رکوع و سجود کنید.

برداشت: وقتی که از شدت عشق مست و بی‌خود می‌شوی، روح تو به جان آن شاه تبدیل می‌شود و در تماس با او قرار می‌گیرد.

برداشت: زمانی که از دنیا رفتی، به پای شمس‌الدین زنده شدی و اکنون از مرگ در امان هستی.

برداشت: خداوند به خاطر موقعیت و مقامش، برای کشور ابدی خود هدیه و مژده‌ای فراهم کرده است.