رباعی شمارهٔ ۱۷۴۱

در این شعر، شاعر به ساقی (مجرمی که شراب می‌ریزد) خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که با مهربانی و نوازش به دل خسته‌اش آرامش بدهد. او به این نکته اشاره دارد که امروز همه مستان مست و شاداب هستند، اما در نهایت نگران این است که شاید این خوشی‌ها به نام بدی به پایان برسد.